Prawda o Jezusie i Eangeliach
- Historyczny Jezus:
Namacalne, naukowe Dowody dla Sensu Wiary w Boga!
_______________________________________________________________________________________________________________

“Uznaję siebie za historyka. Moje podejście do Klasyki jest
historyczne. I oznajmiam wam, że dowody, co do życia, śmierci
i zmartwychwstania Chrystusa są lepiej udokumentowane niż
większość faktów ze starożytnej historii”

- E.M. Blaiklock, profesor Klasyki, historyk
Jezus: -źródło: Wikimedia Commons, licencja: http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Brooklyn_Museum_-
_He_Sent_them_out_Two_by_Two_(Il_les_envoya_deux_%C3%A0_deux)_-_James_Tissot_-_overall.jpg
JEZUS CHRYSTUS JEST NIE TYLKO UZNANĄ POSTACIĄ RELIGIJNĄ, ALE
JEST ON RÓWNIEŻ RZECZYWISTĄ I UZNANĄ POSTACIĄ HISTORYCZNĄ:

Głównym argumentem odnoszącym się do Prawdy o Jezusie jest niewątpliwie
kwestia Jego potwierdzenia historycznego. To znaczy, zbadania czy Jezus Chrystus
jest faktycznie  postacią historyczną? Jest to nader często zadawane pytanie przez
osoby poszukujące „Prawdy o Jezusie”.

Należy w tym momencie wyraźnie wskazać, że kwestia historyczności Jezusa
Chrystusa dzisiaj nie jest już w ogóle kwestionowana przez zasadnicze kręgi
historyków i badaczy.

Żaden rozsądny i szanujący się obecnie historyk nie poddaje pod dyskusje
historyczności Jezusa z uwagi na odkryty, istniejący, wystarczająco bogaty i
bezstronny (również pozabiblijny) materiał dowodowy utwierdzający w tym względzie.

Prawdę mówiąc, panuje przekonanie, że Jezus Chrystus jest bardziej
udokumentowaną źródłowo-historycznie postacią, niż wszelkie inne antyczne
postacie w naszej historii.

De facto, wiarygodność Jezusa jako postaci historycznej nigdy nie była w
przeszłości negowana.

Zauważmy, że w czasach antycznych, na co wskazują niezależne źródła, nawet
przeciwnicy (oponenci) Jezusa jako Mesjasza, nigdy nie kwestionowali Jego
historyczności. Nieuzasadnione początki, (zresztą bezpodstawnych prób)
poddawania w wątpliwość historycznej wiarygodności Jezusa rozpoczęły się dopiero
w końcu 18 wieku na podstawie bez dowodowych oskarżeń wysuwanych przez
ateistów, tudzież nurty antyreligijne i pro ewolucjonistów, i tak aż do dnia
dzisiejszego.

W końcu nawet Ewangelia wyraźnie mówi, że:
Jezus jest znakiem, „któremu sprzeciwiać się będą”
(Łk. 2, 34)
Jednakże, historyczny materiał dowodowy jest faktem, któremu
przeciwstawić się nie można.
Jezus naucza- źródło: Wikimedia Commons, licencja: http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Brooklyn_Museum_-
_Jesus_Preaches_in_a_Ship_(J%C3%A9sus_pr%C3%A8che_dans_une_barque)_-_James_Tissot_-_overall.jpg
Istotnym jest również i fakt, że materiał taki przetrwał do naszych czasów pomimo
tego, że w 70 roku naszej ery prawie wszystkie opracowania historyczne z
tamtego okresu zostały doszczętnie zniszczone w czasie najazdu Rzymian na
Jeruzalem.

Dokonano wtedy okropnych zniszczeń zapisów wszelakich materiałów
historycznych, zrównując prawie całą ówczesną Jerozolimę z powierzchnią ziemi
oraz mordując przy tym wielu naocznych świadków mogących dodatkowo
przyczynić się do poszerzenia owych dowodów na historyczność Chrystusa.

Z drugiej strony dla sceptyków najbardziej wiarygodnym źródłem dowodowym
będą niewątpliwie źródła świeckie (pozabiblijne), a przecież Jezus w owym czasie
żył i prowadził swoją misję w bardzo niewielkim zakątku świata i imperium
rzymskiego.

Ktoś taki, w żadnej mierze nie stanowił, więc większego zainteresowania dla
tamtejszych historyków i kronikarzy niechrześcijańskich, gdyż w zasadzie był On
dla nich nic nie znaczącą postacią w owym czasie.

Jak trafnie wskazał autor książki p.t. "Poczta Ojca Malachiasza":

*"Generalnie, postacie podległej, prowincjonalnej i mało liczącej się prowincji
Judei i kwestie podbitych Żydów, dla kronikarzy rzymskich nie były specjalnie
interesujące. Nie byli oni nawet zapoznani z wieloma istotnymi elementami
biografii uwielbianych filozofów greckich, a nie mówiąc już o postaciach
zniewolonej i podległej wówczas Judei".

Z kolei, wieści w tamtym czasie również nie przenosiły się przecież „lotem
błyskawicy” jak dla przykładu dzieje się to w dzisiejszych mediach za przyczyną
satelitów, telefonii i komputerów, a sam Jezus również nie szukał rozgłosu.

Często też działał On w odosobnionych sytuacjach i zaciszu domostw, w
miejscach niejednokrotnie odseparowanych, czasem ustronnych, w których
nieliczni tylko świadkowie widzieli to co Jezus czynił.

Wszystkie ustne relacje musiały być znów przekazane i zapisane ręcznie i prawie
w ogóle nie docierały one  do uszu historyków!
Z drugiej strony, historycy i
kronikarze z tamtych czasów bardzo
często też pisali wyłącznie w
obranych sobie tematach. Opisywali
na przykład życiorysy kolejnych
przywódców jak czynił to historyk
Cornelius Tacyt lub też „pod
dyktando” swoich mocodawców jak
choćby i historyk Józef Flawiusz.
Nierzadko pomijali przy tym istotne, a
skądinąd znane nam dziś postacie
historyczne lub wydarzenia z danego
okresu historii.
W dodatku,  jakże często przecież z
zapisu tych z pośród antycznych
historyków, którzy już wspominają coś
o Jezusie i Chrześcijanach,
zachowały się tylko ich nieliczne lub
cząstkowe opracowania.

Tym samym, nie wiemy właściwie czy
tenże dostępny nam dzisiaj ich zapis
(przez  niektórych krytyków określany
czasem jako śladowy) rzeczywiście
jest jedyną ich opowieścią o życiu
Jezusa???!!!
Jezus w Synagodze: żródło: Wikimedia Commons, licencja: http://commons.
wikimedia.org/wiki/File:Brooklyn_Museum_-_Jesus_Unrolls_the_Book_in_the_Synagogue_(J%
C3%A9sus_dans_la_synagogue_d%C3%A9roule_le_livre)_-_James_Tissot_-_overall.jpg
Niewątpliwie, to była próba, którą Bóg nałożył na człowieka! Wszak sam
Jezus mówi o tym w Ewangelii:
"Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed
mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było
Twoje upodobanie".
(Ewangelia)
Jednakże, pomimo wszystko, pomimo aż tylu przeciwności i tak zachował się
całkiem wystarczający materiał dowodowy-historyczny, a także z wiarygodnych
źródeł pozabiblijnych.
Tak, więc cały materiał dowodowy odnoszący się do historyczności Jezusa
Chrystusa zasadniczo możemy podzielić na 4 kategorie:

- I. ) Źródła Rzymsko-Greckie

- II.) Źródła Żydowskie

- III.) Źródła Wczesnochrześcijańskie

- IV.)  Źródła Biblijne
I.) W kategorii źródeł poza Chrześcijańskich
(pozabiblijnych) Rzymsko-Greckich z tamtych
czasów, przede wszystkim należy przytoczyć tu
następujący rekord historyczny
:
* Pkt. 1.) Józef Flawiusz, syn
Mattiasza,
ur. ok. 37-38 po narodzeniu
Chrystusa, wcześniej kapłan Jerozolimski,
który później stał się obywatelem rzymskim
i nadwornym historykiem domu cezara
Wespazjana i jego syna Tytusa w Rzymie,
napisał wiele dzieł o historii i życiu
żydowskim, w których często wymienia
postaci żydowskie i rzymskie, znane z
Ewangelii. W trzech miejscach w
„Antiquitates” XVIII, 116-119) napisze on z
szacunkiem o św. Janie Chrzcicielu i jego
śmierci, w tym dziele Flawiusz napisał też z
szacunkiem o życiu i śmierci apostola
Jakuba, nazywając go przy tym:

„bratem Jezusa, zwanego
Chrystusem”.
Te jego dzieła uznane są przez historyków
za całkowicie autentyczne i wiarygodności
ich się nie kwestionuje.
Jozef Flawiusz: źródło: Wikipedia: licencja: http://pl.wikipedia.
org/w/index.php?title=Plik:Josephus.jpg&filetimestamp=20060815211035
„Testimonium Flavianum”:
Zaś w trzeciej wzmiance XVIII, 63-64, pisze on:

„W owym czasie pojawił się Jezus, człowiek mądry, jeśli w ogóle nazwać go należy
człowiekiem; dokonywał, bowiem rzeczy niezwykłych, był nauczycielem ludzi, którzy z
radością garną się do prawdy i zarówno wielu Judajczyków, jak i wielu Greków pociągnął
za sobą. On to był Chrystusem. Na podstawie oskarżenia wniesionego przez
najznakomitszych u nas mężów Piłat skazał go na ukrzyżowanie, ale jego dawni
przyjaciele nie przestali go miłować; bo trzeciego dnia ukazał się im znowu żywy, tak jak
przepowiedzieli Boscy prorocy, którzy głosili też bardzo wiele innych zdumiewających
zapowiedzi o jego osobie. Jeszcze dziś istnieje społeczność, która od jego miana
otrzymała nazwę chrześcijan”.
* Jeżeli zaś chodzi o ten powyższy urywek nazywany, „testimonium flavianum”, choć
przez niektórych nie do końca zatwierdzony
*(uważają, że Flawiusz jako Żyd nie napisałby
niektórych stwierdzeń więc są tam przeróbki i dodatki)
, lecz znajduje się on we wszystkich
znanych starych rękopiśmiennych kopiach „Antiquitates Judaeorum" i już w IV wieku był
on cytowany. Chociaż, jak wspomniałem, właśnie ten powyższy tu urywek nie należy do
przyjętych tzw. twardych poświadczeń historycznych.

Aczkolwiek, część badaczy
(opierając się na porównaniach do innych staro źródłowych
zapisów historycznych odnośnie „testimonium flavianum”, a wskazujących na duże
przybliżenia w zasadniczej ich treści)
również uważa, iż przeciwnicy Chrześcijaństwa
zaczęli doszukiwać się i wysunęli wątpliwości właśnie w stosunku do tego urywku. I że,
czynią tak, gdyż to akurat ten urywek zapisu Józefa Flawiusza przedstawia bardzo
konkretne wskazanie dowodowe odnośnie osoby Jezusa. Tak, więc zdania są tu
podzielone, lecz pozostałych zapisów Flawiusza nikt już nie kwestionuje.
Z drugiej strony,
w roku 1972 prof. Schlomo Pines odkrył arabską wersję tego zapisu (jak sugeruje się nie
zmienioną, gdyż z obszaru arabskiego). Ta wersja jest tylko trochę inna i uznawana przez
autorytety, co do badań Pisma, jak prof. J. Charlesworth i inni, jako całkiem prawdziwa!
Stwierdził on: - teraz można być pewnym tego, wedłu badań tego materiału historycznego,
który obecnie na to dozwala, iż Józef Flawiusz faktycznie opisał postać Jezusa i tymsamym
potwierdza to też historyczność względem Ewangelii.-
Jak twierdzą badacze styl jest Flawiusza.
> Musimy w tym momencie zauważyć, że tenże uznany historyk rzymski Józef
Flawiusz w żaden sposób nie był osobą przychylną Jezusowi i Chrześcijanom,
jednakże jako historyk obiektywnie wskazuje on w swoich opisach historycznych na
postacie Ewangeliczne, a przy tym wspomina też o samym Jezusie Chrystusie.

* (Bratem w owych czasach nazywano braci przyrodnich, siostrzeńców, a także osoby
bliskie, jak i dzisiaj we wspólnym zgromadzeniu koscielnym przyjmujemy mówiąc:
„bracia i siostry” o współbraciach i siostrach itp.). (Z drugiej strony uznaje się, że Józef,
dużo starszy od Maryii, którą poślubił, miał również dzieci z pierwszego swojego
małżeństwa.
.Ewidentnie wg. słów Jezusa wypowiadanych z krzyża do Maryii swojej
matki oraz Jana, któremu On powierza opiekę nad nią, -  widzimy, że Jezus był Jej
jedynym synem  i tymsamym nie było już komu przejąc tradycyjnej opieki nad matka
Jezusa).
Oto inny jego fragment mówiący o krewnym (bracie przyrodnim) Jezusa:

"Festus już nie żył, a Albinus wyjechał; więc [Ananiasz] zwołał
Sanhedryn i stawił przed sądem Jakuba, brata Jezusa zwanego
Chrystusem, oraz kilku innych. Oskarżył ich o naruszenie prawa i skazał
na ukamienowanie."

! (pragnę tu jednocześnie zaznaczyć, iż pomimo tego, że opracowanie Flawiusza
można by zasadniczo uznać za źródło żydowskie, to jednak podciągneliśmy je również
pod źródła poza żydowskie, gdyż Flawiusz był nie tylko Żydem, ale jednocześnie
obywatelem rzymskim i zasadniczo obracał się on w kręgach rzymskich, niewątpliwie
będąc pod ich przemożnym wpływem)
* Pkt. 2.) Tuż przed rokiem 117 senator i
jeden z najwyśmienitszych historyków
rzymskich
Cornelius Tacyt (56-117 n.e.)
wydał swoje „Annales” („Roczniki”) i
"Historie". Opisując w nich panowanie
Nerona oraz spalenie Rzymu w r. 64. Pisze
on tam m.in., że Cezar:  
Cornelius Tacyt: źródło: Wikipedia, licencja: http://pl.
wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Gaius_Cornelius_Tacitus.
jpg&filetimestamp=20110126112947
“podstawił winowajców i dotknął
najbardziej wyszukanymi kaźniami tych,
których znienawidzono dla ich sromot, a
których gmin chrześcijanami nazwał.
Początek tej nazwie dał Chrystus, który
za Tyberiusza skazany był na śmierć
przez prokuratora Poncjusza Piłata  a
przytłumiony na razie zgubny zabobon
znowu wybuchnął, nie tylko w Judei,
gdzie się to zło wylęgło, lecz także w
stolicy, dokąd wszystko, co potworne
albo sromotne, zewsząd napływa i
znajduje licznych zwolenników”.
> Tacyt rozpoznany jest za jednego z najbardziej uznanych i respektowanych oraz
wiarygodnych i niekwestionowanych historyków rzymskich z tamtego okresu.

Tacyt wyraźnie wskazuje w swoim opracowaniu m.in. na:

  • - istnienie w owym czasie gmin Chrześcijan

  • - na Chrystusa jako założyciela tychże gmin

  • -  skazanie na śmierć Chrystusa właśnie przez prokuratora Poncjusza Piłata.
* Pkt. 3.) Około roku 120 wreszcie historyk Swetoniusz (69/75-ok. 130 n.e.)
potwierdza, że za Nerona:

„zostali poddani torturom chrześcijanie, ludzie wyznający nową i
zbrodniczą   wiarę”

– dodaje przy tym, że poprzedni władca Klaudiusz, wypędził z Rzymu Żydów, którzy:

„podburzani przez Chrestosa wywoływali częste zamieszki”.
W tym ostatnim przypadku chodzi o spory
dotyczące osoby Chrystusa w łonie gminy
żydowskiej; historyk rzymski- nie
zorientowany w sprawie był święcie
przekonany, że ów Chrestos, o którego
szły spory-musiał być w Rzymie osobiście
obecny.

Nie zakładał, że zapewne chodzi o wciąż
aktualne i żyjące dla ludzi idee i nauki
Chrystusa.
Swetoniusz:
źródło: Wikipedia,
licencja: http://pl.
wikipedia.org/w/index.
php?title=Plik:
Nuremberg_chronicles_
f_111r_1.
png&filetimestamp=20
070217171204
> Swetoniusz  zasadniczo koncertował się na opisach biograficznych 12
następujących po sobie władców rzymskich i to było punktem jego zainteresowania
i opisów historycznych. Jednakże, mimo wszystko, on również nie omieszkał
zahaczyć w swoich pracach o temat Chrześcijan i Chrystusa.
* Pkt 4.) Już w drugim dziesięcioleciu II
wieku, jednym z trzech pisarzy
rzymskich, czyli pisarzy niezwiązanych z
chrześcijaństwem, również wspomina o
Chrystusie i chrześcijanach.
Pliniusz Młodszy (61-112 n.e.), był
szanowanym i uznany magistratorem
oraz prawnikiem rzymskim, który
pozostawił wiele listów do władców lub
uznanych historyków i kronikarzy, a
które obecnie stanowią bardzo dużą
wartość historyczną. W swoim liście

pisanym ok. roku 112 do cesarza Trajana
opisuje metody jego sądzenie Chrześcijan
oraz wspomina on, iż w zarządzanej
przezeń Bitynii chrześcijanie byli bardzo
liczni i:
Pliniusz
Młodszy
:
źródło:
Wikipedia,
licencja: http:
//pl.wikipedia.
org/w/index.php?
title=Plik:
Como_-_Dom_-
_Fassade_-
_Plinius_der_J%
C3%BCngere.
jpg&filetimesta
mp=20080123195
729
„mieli zwyczaj w pewnych dniach zbierać się przed świtem i śpiewać
pieśni Chrystusowi, jako Bogu”.
> Tenże prawnik rzymski Pliniusz, jak widzimy, także potwierdza organizację gmin
chrześcijańskich oraz odniesienie do Chrystusa uznawanego przezeń jako Boga.
* Pkt. 5.) Istnieje też list cesarza Hadriana
z
ok. r. 125 dotyczący normy postępowania w
procesach przeciwko chrześcijanom, a także i
drugi przypisywany mu list z r. 133, gdzie
również pisze się o Chrystusie i chrześcijanach.
> Jest to następne już wskazanie historyczne
odnośnie Chrześcijan i Jezusa z tamtych
czasów!
Cesarz
Hadrian:

źródło: Wikipedia,
licencja: http://pl.
wikipedia.org/w/index.
php?title=Plik:
Hadrianus_
(Museo_del_Prado_E-
178)_01.
jpg&filetimestamp=20
080610132722
* Pkt. 6.) Z roku ok. 170 pochodzi list Lucjana, Hellenisty, gdzie pisze się, że
pierwszy prawodawca chrześcijan, sofista i mag, został ukrzyżowany w Palestynie.
> Tu zaś autor wskazuje na ponadnaturalne działania Jezusa, choć interpretuje je
jako działanie magii.
Pkt. 7) Mara Bar-Serapion – był filozofem stoickim z Syrii, przez wielu
rozpoznany jak dostarczyciel najstarszych informacji o Jezusie. Jego list napisany
został ok. 40 lat po ukrzyżowaniu Chrystusa tj.
ok. po roku 73 n.e. Listy, jakie
pisze Serapion były wysłane z więzienia, w którym został on osadzony przez
Rzymian, a pisał je do swojego syna. W swoich listach odwołuje się on do
Pitagorasa, Sokratesa oraz do Mądrego Króla, którego zgładzili Żydzi, zapytując
jednocześnie:

"- jaką korzyść odnieśli mieszkańcy Aten zabijając Sokratesa? Głód i
plaga ich spotkała jako kara za ich przestępstwo. Jaką korzyść odnieśli
ludzie z Samos ze spalenia Pitagorasa? W jednej chwili ich ziemia
pokryła się piaskiem. Jaką korzyść odnieśli Żydzi dokonując egzekucji
swojego Mądrego Króla? Po tym właśnie upadło ich królestwo. Bóg
sprawiedliwie pomścił tych trzech mądrych ludzi: Ateńczycy umarli z
głodu, Samosczycy zostali zmiażdżeni przez morze; Żydzi zrujnowani i
wygnani ze swojej ziemi, żyją w całkowitej desperacji. Ale Sokrates
całkiem nie umarł; przeżył w naukach Platona. Pitagoras całkiem nie
umarł; przeżył w posągu Hery. Również Mądry Król całkiem nie umarł;
przeżył w naukach, które pozostawił”
> Oryginał tego list znajduje się w Muzeum Brytyjskim i interpretuje się go jak
jedne z wczesnych dowodów na historycznego Jezusa. Odniesienie do „mądrego
króla” jako Jezusa jest według badaczy oczywiste, gdyż takie przedstawienie
dotyczące Mądrego Króla, a jednocześnie nauczającego Żyda oraz zgładzonego
przez Żydów w tamtym okresie jest bezpodstawnie ewidentne i historycznie pasuje
jedynie do Chrystusa i nikogo więcej.
Źródło dotyczące Mara Bar-Serapion: opracowane na podstawie „Wikipedia”: Mara Bar-Serapion.
Pkt. 8.) Lucian z Samosaty był
satyrykiem i retorykiem rzymsko-asyryjskim
piszący w Grece
ok. 125 – 189 n.e.  
Napisał on m.in., że:

- „Chrześcijanie wciąż ubóstwiają
człowieka – osobę wybitną, który
przedstawił im ich osobliwe obrzędy, z
powodu, czego został ukrzyżowany...że
żyją i wierzą w nieśmiertelność..., że są
oddanymi ludźmi... i że zostało im
zaszczepione przekonanie przez ich
prawodawcę, iż są braćmi od chwili
nawrócenia się i odrzucenia bogów
greckich..., oraz że wierzą w
ukrzyżowanego mędrca żyjąc według
wskazanych przez niego praw".
Lucjan z Samosaty, źródło: Wikipedia, licencja: http:
//pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Lucianus.
jpg&filetimestamp=20090419141120
> To kolejna już wzmianka historyczna odnośnie Chrześcijan i ich Mistrza z poza
źródeł biblijnych lub wczesnochrześcijańskich.
Pkt.9.) Celsus był żyjącym w drugim wieku n.e. greckim filozofem poznanym m.in.
z tego, iż
ok. 180 roku n.e. napisał wiele opracowań atakujących Chrześcijan.
Jego anty-chrześcijańskie opracowania zostały w znacznej części przytoczone przez
polemizującego z nim w tej kwestii Origena. W swoich licznych pracach stara się on
określić Jezusa jako:
„czarownika” i „zwyczajnego człowieka”
> Celsus jest najstarszym znanym nam piszącym oponentem Chrześcijaństwa,
jednakże jego krytyka wyraźnie dowodowo-historycznie potwierdza, tak historyczną
postać Jezusa, jak i działalność samych Chrześcijan w owym czasie, - bardzo
jeszcze bliskim wydarzeniom związanym z działalnością i misją Jezusa Chrystusa na
ziemi. Dodatkowo Celsus nie zaprzecza, jak widzimy, cudom, jakie dokonywał
Jezus, lecz wskazuje on na jego jakoby uwikłanie w czary.
Pkt. 10.) Ze środka 2 wieku pochodzi też karykatura-graffiti jakoby majaca
na celu osmieszenie wiernych Chrześcijan, a przedstawiające ukrzyżowanego
człowieka z oślą głowa. Taki rysunek archeolodzy odnaleźli na jedej ze strożytnych
budowli w Rzymie.

Pkt. 11.) Thallus – był historykiem piszącym w Grece i opisującym wojnę
Trojańską, jak się uważa gdzieś pod koniec 1 wieku n.e. W nielicznych jego
zapiskach, jakie przetrwały do naszych czasów, zachował się ten, który wskazuje o
ciemnościach, jakie zapanowały (zaćmieniu) w czasie egzekucji Jezusa Chrystusa
opisanych przez cytującego go
w 221 roku n.e. historyka Juliusza
Afrykańczyka
, a również wydarzeniach opisanych w Ewangelii:





Pkt. 12.) W roku 138 odnotowane zostało również przez Phlegon’a
zjawisko przypominajace zaćmienie słońca, które zaczęło się w owym czasie od
godzin połuniowych. Było ono tym bardziej zastanawiające, że nastąpiło ono w
okresie pełni księżyca, gdyż Jezusa ukrzyżowano właśnie w dzień Paschy.
> Należy tu zauważyć, historyk Thallus referuje w swoim opracowaniu Historii
właśnie do wydarzenia, które jest również przedstawione w Nowym Testamencie.
Potwierdzenie tego zjawiska odnotowane jest równiez przez Phlegon'a..
II.) Źródła Żydowskie:
Pkt. 13.) Babiloński „Talmud” -
70-200 rok n.e.
(zapis praw i instrukcji
żydowskich) przytacza w kilku miejscach w
swoim zapisie imię Jezusa: - „Yeshu” –
„Yeshu ha Notzri”

Jedno z tamtejszych odniesień w sposób
szczególny przedstawia sąd nad Jezusem i
Jego egzekucję oraz jego uczniów.

Zapis ten wspomina, że:
„W dzień Paschy powiesili Yeshu ...”    
(odniesienie do ukrzyżowania w tamtym czasie -
zob. np. Greek kremámenos in Gal. 3:13,
).
Wspomina również o tym, że:
„Jezus miał zostać zgładzony za to, że
uprawiał czary i zwodził Izrael do
apostazji...”
 
W innym miejscu wspomina o postawieniu przed
sądem 5 innych uczniów Jezusa.
Babiloński Talmud: źródło: Wikipedia, licencja: http:
//en.wikipedia.org/wiki/File:Talmud.jpg
Pkt. 14.) W źródłach faryzejskich
znajdujemy faktyczne informacje dotyczące
postaci Jezusa, które zapisywane były już w
czasach bliskich Jezusowi, a mianowicie:
„Jezus czyli Nozri (Nazarejczyk), syn
Marii i ojca o niewiadomym imieniu,
nauczywszy się magii w Egipcie- zwodził
ludzi i został skazany na śmierć”.

Tym samym, ewidentnie widzimy tu już na
samym początku, poza chrześcijańskie
(żydowskie) potwierdzenie dotyczące istnienia
Jezusa Chrystusa, Jego działalność, nauczanie
religijne i ukrzyżowanie oraz to, że miał on
uczniów
.
Talmud Babiloński / wydanie współczesne:
źródło: Wikipedia, licencja: http://en.wikipedia.org/wiki/File:
Talmud_set.JPG
> W tymże rabinicznym zapisie możemy dostrzec ewidentne potwierdzenie
historyczności Jezusa z Nazaretu, jak również potwierdzenie odnoszące się do Jego
nauk i do jego ukrzyżowania w dzień Paschy oraz Jego uczniów. Nawet jego ponad
naturalne działania „cuda” nie zostały zdyskwalifikowane, lecz odniesiono się tu, iż
czynił je za przyczyną demonicznych mocy.

W świetle wskazanego tam zapisu mówiącego, że wyroku na Jezusie dokonano w
dzień Paschy, (co według prawa żydowskiego nie było dozwolone i było poważnym
przekroczeniem prawa), całość nabiera jeszcze większej wiarygodności.

Nie spodziewalibyśmy się przecież takiego zapisu w źródłach rabinicznych, jeżeli nie
pokrywałby się on z faktami. Tym samym, gdyby nie był on zgodny z prawdą,
niewątpliwie niezwłocznie zostałby on stamtąd usunięty.  
(*) -  opracowane na podstawie źródłowej: „Poczta Ojca Malachiasza”, "The Historical Jesus" G.R.
Habermas. Wykorzystano także inne źródła jak Wilkipedia i inne uboczne.
Inną znów kwestią jest to, że Jezus jak podaje nam przekaz Biblijny, przyszedł na
świat jako ubogi Mesjasz. Jak informuje nas Ewangelia Jezus urodził się w stajence.
Był to bosy i biedniutki nauczyciel, który wywodził się z kręgów biedoty. Nie był to,
więc rodzaj Mesjasza zasadniczo oczekiwanego w owym czasie przez żydowską
starszyznę duchowieństwa (tzw. Sanhedryn) oraz możnych, a także wykształconych
i uczonych w piśmie Faryzeuszy.
Spodziewano się przecież Mesjasza silnego, wielkiego, możnego i potężnego. A tu
przyszedł na świat ubożutki nauczyciel zaliczany do grona niewykształconej biedoty,
którą to wówczas powszechnie pogardzano.

Pogardzano więc i nim w tychże liczących się wtedy i wpływowych kręgach
społecznych.
III.) Źródła Wczesnochrześcijańskie:
Do pisarzy starochrześcijańskich, tzw. ojców Kościoła, przemożnie potwierdzających
tak historyczność Jezusa, jak i działalność Chrześcijan, można przede wszystkim
zaliczyć następujące postacie:
A.) Klemens I

„Św. Klemens I
lub Klemens Rzymski
(zm. około roku 100), przełożony gminy
rzymskiej, papież
w latach 88 - 97, święty,
zwany Apostołem pokoju. Zaliczony do ojców
Kościoła. Najstarszy znany z imienia pisarz
starochrześcijański.

Pozostał po nim List do Koryntian *
(nie mylić z
Pawłowym listem)
. Dokument włączono przez
jakiś czas do kanonu Nowego Testamentu.
Długo był czytany w kościołach. Wspomina o
tym Euzebiusz z Cezarei w swojej Historii
Kościelnej.”

Źródło (urywek zaczerpnięty z): „Wikipedia” – „Klemens I” http://pl.wikipedia.
org/wiki/Klemens_I
Św. Klemens I: źródło, Wikipedia, licencja: http://pl.wikipedia.
org/w/index.php?title=Plik:San_Clemente_de_Roma.
jpg&filetimestamp=20080319011257
B.) Ignacy Antiocheński

Ignacy Antiocheński, zwany Teoforem (scs. Bogonosiec - "noszący Boga")
(
ur. ok. 30 n.e., zm. ok. 107 n.e. w Rzymie), święty, jeden z pierwszych
Ojców Kościoła. Zaliczany do pisarzy starochrześcijańskich.”

„Niewiele wiadomo o jego młodości. Według legendy, Ignacy miał być tym
dzieckiem, które Jezus postawił przed swoimi uczniami i rzekł:
"Zaprawdę powiadam
wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa
niebieskiego." (Mt 18,1-4).

Ignacy pełnił jako trzeci z kolei (po św. Piotrze Apostole i św. Ewodiuszu) funkcję
biskupa Antiochii, prawdopodobnie w latach 70-107.

Około roku 107 podczas panowania cesarza Trajana jako głowa chrześcijan
syryjskich 80-letni Ignacy został skazany na śmierć przez namiestnika Syrii.
Wysłano go do Rzymu, aby tam rzucić na pożarcie dzikim zwierzętom na
igrzyskach. Podczas tej podróży zatrzymano się w Smyrnie, gdzie powitał go z
liczną delegacją św. Polikarp.


















Tam, czekając na okręt Ignacy napisał cztery listy do gmin chrześcijańskich: w
Efezie, Magnezji, w Trallach i w Rzymie. Podczas kolejnej przerwy w podróży, w
Troadzie, Ignacy napisał listy do Filadelfii, Smyrny i do św. Polikarpa.

Listy przekazują informację o jego życiu i stanowią świadectwo wiary pierwotnego
kościoła. Dla chrześcijan Ignacy był przykładem radykalnego naśladowcy cierpień
Chrystusa.

[Szczególnie list do chrześcijan w Rzymie daje dobitne świadectwo, że nie obawiał
się on cierpienia i męczeństwa jak i sam Chrystus. Ignacy godził się żyć i cierpieć
aż do poniesienia najboleśniejszych konsekwencji swojej wiary w imię Chrystusa].”

Źródło (urywek zaczerpnięty z): „Wikipedia” – „Ignacy Antiocheński” oraz na podstawie tego- http://pl.wikipedia.org/wiki/Ignacy_Antiocheński
Męczeństw Ignacego Antiocheńskiego: źródło: Wikipedia, licencja:
http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Ignatius_of_Antioch.
jpg&filetimestamp=20090107174853
C.) Justyn Męczennik

Święty Justyn, łac. Justinus
philosophus, znany również jako Justyn
Męczennik lub Justyn Wielki, ur. we Flawii
Neapolis w Palestynie ok. 100 n.e., religię
chrześcijańską przyjął
ok. 130 n.e., zmarł
(ścięty mieczem) w Rzymie ok. 165 r. (między
163 a 167).

Filozof i apologeta tworzący w języku greckim.
Wyznawał poglądy millenarystyczne. Zaliczony
został do najstarszych pisarzy
starochrześcijańskich. Święty katolicki i
prawosławny.

Najwięcej informacji na temat Świętego Justyna
pochodzi z jego własnych pism.
On też jako miejsce swojego pochodzenia podaje Flavia Neapolis (dawne Sychem,
współczesne Nablus) w Palestynie. Miasto to zostało założone przez Wespazjana w
72 powstania żydowskiego. Nazywa siebie Samarytaninem, ale prawdopodobnie
pochodził z Greckiej, bądź Rzymskiej rodziny. W każdym razie pochodził z rodziny
pogańskiej. Zakłada się, że pochodził z zamożniejszej rodziny, co umożliwiło mu
studiowanie filozofii. Podczas studiów zetknął się pierwszy raz z chrześcijaństwem,
które po pewnym czasie sam przyjął. Swoje nawrócenie opisuje w dziele: Dialog z
Żydem Tryfonem, który to lokalizuje w Efezie, gdzie prawdopodobnie nastąpiło jego
nawrócenie. Przemierzając następnie liczne kraje osiada w Rzymie, gdzie
rozpoczyna pracę nauczyciela w założonej przez siebie bezpłatnej szkole.”

Źródło (urywek zaczerpnięty z): „Wikipedia” – „Justyn Męczennik”  -   http://pl.wikipedia.org/wiki/Justyn_Męczennik
Justyn Męczennik: źródło: Wikipedia, licencja: http:
//pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Justin_Martyr.
jpg&filetimestamp=20060106235822
D.) Papiasz

Papiasz - (Παπίας) biskup Hierapolis w Azji
Mniejszej, teolog, jeden z Ojców Apostolskich,
żyjący prawdopodobnie
w latach 60-135, święty.
Autor Kyriakon logion exegesis (Κυριακῶν Λογίων
Ἐξηγήσις) - pięciu ksiąg poświęconych interpretacji
logiów Pana powstałych około roku 130 n.e., a
które to księgi przetrwały jedynie we fragmentach, w
dziełach św. Ireneusza z Lyonu oraz Euzebiusza z
Cezarei. Istnieją podstawy do przypuszczeń, iż
Papiasz poniósł męczeńską śmierć wraz ze św.
Polikarpem ze Smyrny. Data jego śmierci byłaby
wówczas późniejsza tzn. ok 155.
Ireneusz nazywa Papiasza uczniem Jana i "słuchaczem Apostołów", a ponadto
"towarzyszem Polikarpa". Jego Hierapolis, to dzisiejsze Pamukkale w Turcji,
miejscowość leżąca niedaleko Kolosów (zob. List do Kolosan) oraz Laodycei.
Dzieło Papiasza św. Ireneusz cytuje w Adversus haereses, zajmując wobec niego
pozycję neutralną.”

Źródło (urywek zaczerpnięty z): „Wikipedia” – „Papiasz” - http://pl.wikipedia.org/wiki/Papiasz
Papiasz: źródło: Wikipedia, licencja: http://pl.
wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Papias.
JPG&filetimestamp=20060318143936
E.) Kwadrat Apologeta

Kwadrat Apologeta (I/II wiek)
– święty
chrześcijański. Żył w czasach apostolskich, był
uczniem Apostołów (auditor apostolorum). Gdy
do Azji Mniejszej, w której mieszkał Kwadrat,
przybył cesarz Hadrian, otrzymał od świętego
Apologię – książkę, w której bronił wyznawanej
przez siebie wiary (stąd przydomek).

Źródło (urywek zaczerpnięty z): „Wikipedia” – „Kwadrat Apologeta” http://pl.wikipedia.
org/wiki/Kwadrat_Apologeta
Kwadrat Apologeta, źródło: Wikipedia, licencja: http:
//pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Apostol_Kodrat_from_Afinen.
jpg&filetimestamp=20081005154139
F.) Polikarp ze Smyrny

Polikarp ze Smyrny (ur. ok. 69-82, zm.
22 lutego156 r.)
– biskup Smyrny
(obecnie Izmir w Turcji), święty katolicki i
prawosławny (jako męczennik; scs.
Swiaszczennomuczenik Polikarp, jepiskop
Smirnskij), zaliczony do Ojców
Apostolskich.

Według tradycji znał osobiście kilku
Apostołów i miał być ukochanym uczniem
apostoła Jana Teologa (Ewangelisty).
Przez niego został też mianowany
biskupem Smyrny”

„Po męczeńskiej śmierci św. Polikarpa, w
Smyrnie sporządzono obszerny opis jego
męczeństwa dla wspólnot w Pizydii.
Zachował się pełny tekst tego listu. Jest to
pierwszy autentyczny opis od czasów św.
arcydiakona Stefana.
Tak o świętym pisano w Martyrologium rzymskim:

"Dnia 26 stycznia, w Smyrnie dzień śmierci św. Polikarpa. Był on uczniem św. Jana,
Apostoła i przez niego wyświęcony na Biskupa tego miasta. Był także
zwierzchnikiem całej prowincji kościelnej Małej Azji. Za czasów Marka Antoniusza i
Lucjusza Aureliusza Kommodusa, był na rozkaz prokonsula wrzucony do ognia,
gdy w amfiteatrze cały naród żądał jego śmierci. Ponieważ jednak płomienie mu
nie zaszkodziły, więc go ścięto mieczem. Razem z nim tę samą śmierć męczeńską
poniosło dwunastu mieszkańców Filadelfii.”

Źródło (urywek zaczerpnięty z): „Wikipedia” – „Polikarp ze Smyrny” - http://pl.wikipedia.org/wiki/Polikarp_ze_Smyrny
Polikarp ze Smyrny: źródło: Wikipedia, licencja: http://pl.
wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Burghers_michael_saintpolycarp.
jpg&filetimestamp=20080209164300
G.) Ireneusz z Lyonu

„Ireneusz z Lyonu (łac. Irenaeus, gr.
Eirenaios), (
ur. ok. 140, w Azji Mniejszej – zm.
ok. 202) – święty Kościoła katolickiego;
najwybitniejszy teolog II wieku, apologeta,
pisarz chrześcijański, pisał po grecku.
Wychował się w Smyrnie (obecnie Izmir). Był
uczniem św. Polikarpa, jednego z Ojców
Apostolskich. Około 178 roku, za czasów
panowania cesarza Marka Aureliusza, już jako
biskup Vienny, został po śmierci bpa Potyna
najpierw administratorem, następnie biskupem
Lyonu (łac. Lugdunum).”

Źródło (urywek zaczerpnięty z): „Wikipedia” – „Ireneusz z Lyonu” - http://pl.wikipedia.
org/wiki/Ireneusz_z_Lyonu

Według przekazów Ireneusz również zginął
śmiercią męczeńską w okresie trwających
prześladowań Septymiusza Sewera.
Ireneusz z Lyonu: źródło: Wikipedia, licencja: http://pl.
wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Saint_Irenaeus.
jpg&filetimestamp=20051129011426
H.) Cyprian z Kartaginy

Święty Cyprian (zm. 14 września
258 r.)
, biskup Kartaginy i męczennik za
wiarę, pisarz apologeta chrześcijaństwa.”

„Nawrócenie i działalność: Był
nauczycielem retoryki, pod wpływem
kapłana Cecyliusza, przyjął wiarę
katolicką i rozdał ubogim wszystko co
posiadał. Przyjął chrzest w 245 roku i
wkrótce potem święcenia kapłańskie.
Godność biskupa otrzymał w 248 r..”
Śmierć męczeńska: 30 sierpnia  został przesłuchany przed prokonsulem
Aspazjuszem Paternusem, który skazał go na wygnanie do Curubis. Rok później
został przesłuchany przed nowym prokonsulem Galeriuszem Maksymem.
Przesłuchanie zakończyło się skazaniem Cypriana na śmierć przez ścięcie mieczem
za niezłożenie ofiary bogom rzymskim. Wyrok wykonano 14 września 258 r. na Villa
Sexti, niedaleko Kartaginy.”
Źródło (urywki zaczerpnięty z): „Wikipedia” – „Cyprian z Kartaginy” - http://pl.wikipedia.org/wiki/Cyprian_z_Kartaginy

* Wszyscy wskazani tu Ojcowie Kościoła i  inni podobni zaświadczają o
Jezusie, często nawet swoim życiem!
Cyprian z Kartaginy: źródło: Wikipedia, licencja: http://pl.wikipedia.
org/w/index.php?title=Plik:Stcyprian.jpg&filetimestamp=20090830042043
IV.) Źródła Biblijne:
Źródła Biblijne to przede wszystkim zapis (Nowego Testamentu) Ewangelii
św. Marka, Mateusza, Łukasza i Jana, ale także opracowania (listy) świętych
apostołów Jezusa tj.: Piotra i Pawła, Jakuba, Judy i Jana,
których życiorysy
są potwierdzone
!
Jan Ewangelista, źródło: "Wikipedia / Wikimedia Commons",
licencja:, http://en.wikipedia.org/wiki/File:JohnEvangelistReni.jpg
Łukasz Ewanelista: źródło: "Wikimedia Commons", licencja: http:
//commons.wikimedia.org/wiki/File:Brooklyn_Museum_-_Saint_Luke_(Saint_Luc)_-
_James_Tissot.jpg
Marek Ewangelista: źródło: Wikipedia, licencja: http://pl.wikipedia.
org/w/index.php?title=Plik:Andrea_Mantegna_087.jpg&filetimestamp=20090327172746
Mateusz Ewangelista i anioł (Rembrandt): źródło: Wikipedia,
licencja: http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:
The_Evangelist_Matthew_Inspired_by_an_Angel.jpg&filetimestamp=20071130190857
Pismo Święte - (pierwsze drukowane wydania
Gutenberga)
: źródło: Wikimedia Commons, licencja: Biblia Gutenberga
+
+
Pomijając już inną bezstronną dokumentację historyczną, prawie wszyscy badacze tak
chrześcijańscy, jak i niechrześcijańscy uznają materiał dowodowy pozyskany
choćby z
Listów Św. Pawła
powstały w okresie ok. 40 lat od ukrzyżowania Chrystusa, a który
także uważa się za bezstronny, niekwestjonowany i całkiem prawdziwy.

Materiały te pozyskały niezaprzeczalne potwierdzenie historyczne wśród badaczy i
jednocześnie bezsprzecznie zaświadczają one o istnieniu człowieka imieniem Jezus,
który to chodził po ziemi i głosił słowo Boże w Jerozolimie w 1 wieku n.e.

Pamiętajmy przy tym, że apostoł Paweł (wcześniejszy Gaweł z Tarsu), Żyd i Faryzeusz
posiadający również rzymskie obywatelstwo, człowiek wielce wykształcony i władający
wieloma językami, był najpierw gorliwym prześladowcą Chrześcijan zanim to zupełnie
nawrócił się po wydarzeniu (objawieniu Jezusa) w drodze do Damaszku
.

* Nawet na podstawie tylko wskazanych tu powyższych przykładów i
wyłącznie ze źródeł Biblijnych, nie istnieje wątpliwość, co do
historyczności Jezusa.
Św. Paweł z Tarsu - rekonstrukcja twarzy,
źródło: Wikipedia, licencja: http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:
PaulusTarsus_LKANRW.jpg&filetimestamp=20080723095639
Jak uważają badacze, istnieje więcej
dokumentów dowodowych (w rodzaju tych
stosowanych w sądach) na wiarygodność
historyczną Jezusa Chrystusa niż na wiele
uznanych i
niekwestionowanych postaci z
antycznej historii.
Reasumując:

Biorąc pod uwagę owe fakty, że w roku 70 n.e. prawie wszystkie dokumenty i
dowody z tamtych czasów zostały doszczętnie zniszczone w czasie podboju i
zrujnowania Jerozolimy przez Rzymian, oraz to, że wielu naocznych światków
Jezusa także zostało wymordowanych w tamtym czasie.
Jak również i to, że Jezus Chrystus działający w niewielkim obszarze Imperium
Rzymskiego, dla wybitnych historyków był postacią jeszcze wówczas nic nie
znaczącą – to niewątpliwie jak widać w zaistniałych okolicznościach i tak istnieje
spora i wyśmienicie wystarczająca ilość materiału dowodowego (chrześcijańskiego
jak i niechrześcijańskiego) na niezaprzeczalną historyczność Jezusa, którą
przedstawilimy tu jedynie w skrótowym zarysie.

Pamiętajmy przede wszystkim i to, że miliony ludzi na całym świecie i na przestrzeni
czasu, tak wykształconych jak i nie wykształconych, profesorów, lekarzy,
detektywów, matematyków, humanistów, filozofów, pisarzy, kronikarzy, a w tym
również wielu wybitnych historyków i prawników, targani własnymi rozterkami i
niepewnością również podjęło się trudu skrupulatnego dociekania, badania i
analizy owych dowodów na własny użytek, - dochodząc przy tym do takich, a nie
innych przekonań prowadzących ich
właśnie do wiary w Jezusa. Jak widzimy
ludzie oddawali nawet swoje życie za tą prawdę. A nieraz ginęli w torturach
i cierpieniach, nie wyrzekając się przy tym Jeuzusa.

Gdy np. św. Polikarpowi oczekujacemu egzekucji przez wrzucenie do ognia,
zaoferowano możliwość ocalenia swojego życia w zamian za wyrzeczenie się
Jezusa, - odpowiedział:
"Służyłem Mu otwarcie przez 86 lat i nigdy mnie nie zawiódł, czemu więc
miałbym teraz zaprzeć się mego Pana i Zbawcy?"

Czy możemy określić ich wszystkich za naiwnych bezmózgowców? Gdyby nie
posiadali wystarczających dowodów i podstaw, zapewne ich przekonania poszłyby
w zupełnie inną stronę. Wszak nikt przecież nie lubi świadomie  się oszukiwać.

Dla przypomnienia i przykładu, jak już wskazałem wcześniej w tymże opracowaniu,
dr. Simon Greenleaf, były profesor prawa na Uniwersytecie Harvardu,
rozpoznany wcześniej przez sąd wyższej instancji jako bodajże
największy autorytet
w historii w odniesieniu do badania dowodów sądowych
, jak również autor
głośnego podręcznika zatytułowanego:
„A Treatise on the Law of Evidence” -
(Traktat o Prawie Dowodowym)
, będącego jednym  z najbardziej kompetentnych
opracowań odnoszących się do dowodów wykorzystywanych w prawie sądowym, -
sam dokonał niezwykle skrupulatnego badania tychże dowodów dotyczących
postaci Jezusa i Jego zmartwychwstania. W swojej konkluzji wysunął on wniosek, że:
„w każdym niestronniczym sądzie na świecie, istniejące dowody
potwierdziłyby fakt, że Jezus Chrystus zmartwychwstał”.

Zaś konkluzje innych podobnych, wybitnych, a często najpierw niewierzących,
postaci prawa i historii przedstawiliśmy już wcześniej w podrozdziale
p.t.:
"Sąd Nad Jezusem".
Pkt. 13.) Tertulian, rzymski prawnik (160-220 n.e), wspomina w swoich
opracowanach, że: - Tyberiusz (cezar) - rozważał pewne detala z życia Jezusa
przed Rzymskim Senatem w próbie Jego obrony.
„na cały świat tamże zaległa zastraszająca ciemność; i skały rozdarły się przez
trzęsienie ziemi; i wiele miejsc w Judei i innych okręgach zostały zburzone. Tą
ciemność Thallus, w swojej trzeciej księdze Historii, określ(jak mi się wydaje bez
powodu) zaćmieniem słońca”.
Wersja arabska: „W owym czasie był tam mądry człowiek, który nazywał się Jezus. Jego
postępowanie było dobre i był on człowiekiem cnotliwym. Wielu ludzi spośród Żydów i innych
narodów zostało jego uczniami. Piłat skazał go na ukrzyżowanie i śmierć. Ale, ci, którzy stali
się jego uczniami, nie odpuścili jego nauczania. Twierdzili oni, że ukazał im się po trzech
dniach od ukrzyżowania i że był on żywym; tak wię być może był on Mesjaszem, odnośnie,
którego to prorocy głosili, że czynił cuda”.
Rozdziały Główne:
(po prawej stronie są guziki do
podrozdziałów w tym temacie)
Podrozdziały Tego
Tematu:
(po lewej stronie są guziki do
tematów głównych)